تبلیغات
تاریخ و تمدن ایران History & Culture of Iran
تمدن ایران زمین

ریشه کروت و پیدایش آن... Neck Tie is from Persia
حسین شهرستانی :
در فرهنگ‌های انگلیسی و فرانسه نوشته‌اند که واژه‌ی کراوات از نیمه سده‌ی هفدهم در زبان فرانسه گسترش یافت، و البته این یک دزدی فرهنگی است. آنان شوند آن‌را این‌گونه می‌آورند: چون سربازان کروآت (اهل کرواسی) که در هنگ پادشاهی کروآت در روزگار لویی چهاردهم بودند دستمالی به گردن می‌بستند پس این رسم از آن روزگار آغاز شده. اما این دلیل هم در برابر آنچه که ثابت می‌کند آیین بستن کراوات درپیوند با نیاکان ما ایرانیان دارد بسیار ضعیف است.
شاید مردم فرانسه در سده‌ی هفدهم از سربازان کرواسی آموخته باشند تا دستمال گردن ببندند و حتا اگر بپذیریم که نام آن دستمال گردن را کراوات گذاشته‌اند، دلیلی بر نفی این وجود ندارد زیرا که ریشه این واژه‌ی کهن، ایرانی‌ست چرا که اسناد و مدارکی مستند و مستدل و غیرقابل انکار به ما این چنین می‌گوید:
در آغاز با نگاهی به اوستا کتابی که هزاران سال پیشتر از سده‌ی هفدهم در اختیار ایرانیان بوده خواهیم دید که در(ویدیودات فرگرد 14 آیه 9) آمده و از دوازده چیز که مرد جنگی به آنها نیازمند است نام می‌برد. ... هفتم زره، هشتم کُئِرِس، و این عبارت از واژه کُئِرِت است و در برابر آن در پهلوی «گرپویان» آمده ودرباره‌ی آن می‌گوید که کُئِرِت به زره بسته می‌شود.
به این نگاره‌ بنگرید! چهره‌ای است از «پاپک» پدر اردشیر که در تخت جمشید برروی سنگ نگاشته‌شده و کراوات یا چیزی شبیه به آنچه امروزه به‌عنوان کراوات از آن استفاده می‌کنند دیده می‌شود. هرتسفلد نیز در Iran In The Ancient East (fig 402)آورده که آن چهره‌ی پاپک پدر اردشیر است و رخت مادها را به تن دارد. اینجاست که به‌راستی و به‌خوبی روشن می‌شود که کُئِرِت کدام است و واژه کراوات از کجا گرفته شده!
البته این کراوات پیش‌تر نیز به‌گونه‌ی پهن‌تر و پیش سینه هم بسته می‌شده و در نگاره‌ها دیده می‌شود که پادشاهان و بزرگان سپاه آن‌را می‌بستند و در بیشتر چهره‌های کنده‌شده برروی سنگ در تاق بستان و سکه‌های باستانی دیده می‌شود. و می‌توانیم بگوییم که شاید پاپیون هم با اندكی دگرگونی از روی آن برداشت شده باشد.
این پیش سینه را تا روزگار صفویه و پس از آن نیز به‌عنوان یک آیین می‌بینیم. شماری‌ از نگاره‌هایی که بردیوار سنگی ایوان موزه تخت جمشید و آیین تاجگذاری اردشیر دوم که در تاق بستان
نقش بسته را به همراه نگاره‌هایی از پادشاهان روزگار باستان که پوشش آنان این ادعا را ثابت می‌کند.
همچنین یادآوری می‌شود دکتر محمدمقدم استاد زبانشناسی دانشگاه تهران در سال 1324 خورشیدی در جزوه شماره‌ی سه خود که به تلاش کتاب فروشی ابن سینا با عنوان «ایران کوده» به‌چاپ رسیده به ریشه واژه کراوات پرداخته و پژوهشگران گرامی می‌توانند از آن بهره ببرند.
در پایان این نوشتار اعتراف می‌کنم گرچه توان نویسنده بیش از این نبود اما همین اندازه هم می‌تواند گامی هر چند اندک برای آشنایی جوانان و نوجوانان با فرهنگ و تمدن سرزمینش و پی‌بردن به خرد نیاکانش باشد زیرا که نیاکانش هزاران سال پیش پوششی داشتند که مردمان جهان امروز بهره‌گیری از آن‌را شوند بزرگی خود می‌دانند.



طبقه بندی: فرهنگ ایرانی، اسناد تاریخی،